اداره غزه به سبک رئیس مافیا | دونالد ترامپ فقط به پول فکر می کند، تونی بلر در جهان موازی زندگی می کند!

میدل ایست آی در گزارشی نوشت: با توجه به اینکه بهای عضویت در شورای صلح غزه یک میلیارد دلار تعیین شده و این ظن وجود دارد که اعضا در طرحی نیم‌پز برای به‌حاشیه‌راندن سازمان ملل شریک شوند، تعجبی ندارد که کشورها برای پیوستن به این شورا صف نکشیده‌اند.

هیأت صلح از سوی یک هیات اجرایی موسس حمایت می‌شود که مملو از افرادی است که وقوع نسل‌کشی در غزه را انکار کرده‌اند. این فهرست شامل نام‌هایی چون مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، استیو ویتکاف، نماینده ویژه، جرد کوشنر داماد ترامپ، و افرادی مانند مارک روآن، سرمایه‌دار وال‌استریت که با ارعاب، دانشگاه‌های آمریکا را به ممنوع‌کردن تظاهرات در حمایت از فلسطین واداشت، می‌شود.

ناآگاهی عمیق از خاورمیانه

تنها فرد هیأت اجرایی که تجربه‌ای از منطقه خاورمیانه دارد(اگر حمله به عراق و رها کردن یک جنگ داخلی ویرانگر هفت‌ساله را بتوان تجربه نامید) تونی بلر بریتانیایی است.

اما بلر نماینده هیچ‌کس جز خودش نیست. دولت بریتانیا با فاصله‌گذاری آشکار از نخست‌وزیر پیشین، این موضوع را روشن کرده است.

در نوامبر، وقتی نام بلر برای نخستین‌بار مطرح شد، جاناتان پاول، مشاور امنیت ملی کنونی و رئیس دفتر سابق بلر در داونینگ‌استریت، به‌طور خصوصی گفت که بلر نماینده دولت بریتانیا نیست.

به گفته دو منبع مطلعِ جداگانه که با شرط ناشناس‌ماندن با میدل ایست آی صحبت کردند، پاول فعالانه علیه نامزدی بلر لابی کرده است. یک منبع آگاه از فضای فکری در وزارت خارجه و کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا (FCO) گفت: بلر هیچ جایگاهی در دولت بریتانیا ندارد. فعالیت‌های او در قالب مؤسسه تونی بلر به‌عنوان یک شهروند خصوصی است. این به آن معنا نیست که هیچ تماسی وجود ندارد، اما او واقعا نماینده دولت بریتانیا نیست. 

این‌که بلر داخل سیستم سیاسی بریتانیا بود یا بیرون، بحث جالبی است. اما دیگر اعضای هیات صلح غزه از او هم بدترند: کوشنر، ویتکاف، روبیو. تعداد بسیار کمی از آن‌ها هیچ دانشی درباره فلسطین دارند.

کی‌یر استارمر، که پیش از نخست‌وزیری علیه جنگ عراق راهپیمایی کرده و حتی در سال ۲۰۲۰ آن را غیرقانونی خوانده بود، با دقت از تایید بلر به‌عنوان نماینده بریتانیا در هیأت ترامپ خودداری کرده است. او گفت بلر رهبر بزرگی بوده و می‌تواند «سهم بزرگی» در هیأت صلح داشته باشد، اما بارها از تأیید او برای این نقش سر باز زد.

بر اساس منشور هیأت صلح ترامپ، هر عضو هیأت اجرایی یک پرونده برای مدیریت خواهد داشت؛ به این معنا که برخلاف یک نهاد اجراییِ دوم که بسیار پایین‌تر در سلسله‌مراتب قرار دارد، قدرت واقعی بر غزه خواهند داشت.

این نهاد دوم به‌طرزی گیج‌کننده «هیأت اجرایی غزه» نام دارد. این هیأت شامل چهار نفر از هفت عضو هیأت مؤسس است و همچنین هاکان فیدان، وزیر خارجه ترکیه؛ علی الثوادی، وزیر قطری؛ و سرتیپ حسن رشاد، رئیس اطلاعات مصر، را اضافه می‌کند.

این افراد درباره غزه آگاه‌اند، اما ترکیه، قطر و مصر صرف به مانند یک ویترین به کار گرفته شده‌اند.

بیانیه کاخ سفید وظیفه آن‌ها را چنین تعریف کرد: این هیأت به حمایت از حکمرانی مؤثر و ارائه خدمات در سطح ممتاز کمک خواهد کرد تا صلح، ثبات و رفاه برای مردم غزه پیش برده شود. که هیچ معنایی ندارد. قابل توجه است که عربستان سعودی از این روند کنار کشیده است. و این کار عاقلانه‌ای است.

پیشینه‌ای عمیقاً مسئله‌دار

نیکولای ملادنوف، دیپلمات بلغاری، نماینده عالی غزه خواهد بود؛ عنوانی که در ادبیات اتحادیه اروپا می‌تواند معادل وزیر خارجه باشد. برای پشتیبانی از او، مجموعه‌ای از مشاوران با سوابق به‌شدت مسئله‌دار معرفی شده‌اند.

افرادی مانند آریه لایتستون، تاجر و خاخام، مدافع سرسخت شهرک‌نشینان که نقشی پررنگ در ایجاد سازوکار توزیع کمکِ مورد حمایت اسرائیل «بنیاد بشردوستانه غزه داشت؛ مکانی که در آن بیش از ۲۰۰۰ فلسطینی با شلیک گلوله واقعی کشته شدند.

بلر هم در جهانی موازی زندگی می‌کند؛ جهانی که در آن نسل‌کشی رخ نداده و حماس باید خلع سلاح شود، در حالی که اشغال ادامه دارد.

در پایین‌ترین رده، دولت تکنوکراتی قرار دارد که قرار است غزه را اداره کند. تنها دو نام از فهرستی که جناح‌های فلسطینی پیشنهاد داده بودند، به این فهرست راه یافته است. مسئله‌دارترین چهره، مسئول امنیت است.

سامی نَسمان، افسر ارشد بازنشسته تشکیلات خودگردان فلسطین، غیابا از سوی دادگاهی در غزه به ۱۵ سال زندان محکوم شد؛ طبق گزارش الشرق الوسط اتهام او تحریک به آشوب و طراحی تلاش‌ها برای ترور رهبران حماس، بوده است. نسمان از آن زمان در تبعید به سر می‌برد و بعید است به این زودی‌ها بازگردد.

با چنین ترکیبی از شخصیت‌ها، چه چیزی ممکن است اشتباه پیش نرود؟

ویتکاف مرحله دوم توافق آتش‌بس را همان‌گونه اعلام کرد که خود آتش‌بس را اعلام کرده بود: با انداختن تمام بار مسئولیت بر دوش حماس.

او گفت مرحله دوم درباره خلع سلاح کامل غزه، به‌ویژه خلع سلاح همه نیروهای غیرمجاز است و آمریکا انتظار دارد حماس کاملا از طرح تبعیت کند. ویتکاف در حالی که گفته عدم انجام این کار پیامدهای جدی به دنبال خواهد داشت. حتی یک کلمه درباره تعهد اسرائیل به عقب‌نشینی از «خط زرد» که از آن پیشروی کرده و اکنون بیش از ۶۰ درصد خاک غزه را اشغال کرده، حرف نزده است. ویتکاف همچنین به بیش از ۱۰۰۰ مورد نقض آتش‌بس و کشته‌شدن تا ۴۵۰ فلسطینی از زمان امضای آتش‌بس در اکتبر اشاره‌ای نکرد.

بیانیه بلر نیز لحنی مشابه داشت. به گفته او، طرح ۲۰ ماده‌ای ترامپ برای پایان دادن به جنگ غزه دستاوردی خارق‌العاده بوده و جنگ پایان یافته است.

این برای غزه خبر تازه‌ای خواهد بود؛ جایی که علاوه بر حملات هوایی روزانه اسرائیل، با سیلاب‌ها، سنگین‌ترین زمستان سال‌های اخیر و نابودی بیش از ۱۰۰ هزار چادر دست‌به‌گریبان بوده است.

اسرائیل همچنان از رساندن غذا و کمک‌های بازسازی مورد نیاز غزه جلوگیری می‌کند. همچنین در مورد عدم اجازه تردد دوطرفه در گذرگاه رفح سرسخت است؛ تا جایی که به گفته منابع، کمیته تکنوکرات جدید کمیته ملی اداره غزه ناچار خواهد بود در قاهره جلسه بگذارد، نه در خود غزه.

جهان موازی

اسرائیل به‌طور مداوم مفاد آتش‌بس را نقض کرده است؛ هم با حملات هوایی و هم با پایبند نماندن به خط زرد. خلع سلاح نیروهای حماس یا جهاد اسلامی در چنین شرایطی، چیزی جز خودکشی نخواهد بود. محاصره ادامه می‌یابد. نیروهای اسرائیلی بیش از نیمی از غزه را اشغال خواهند کرد. هیچ نیروی بین‌المللی‌ای برای سامان دادن به این آشوب نخواهد آمد. و بیش از دو میلیون فلسطینی همچنان در چادرها زندگی خواهند کرد.

دعوت از همان چهره‌هایی که اجازه دادند اسرائیل تا جایی گسترش یابد که غزه منفجر شود، و انتظار پایان دادن به درگیری از آن‌ها، فراتر از دیوانگی است؛ جنایت است.

معادلِ دعوت بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل و معمار نسل‌کشی غزه به هیات صلح، این است که اسلوبودان میلوشویچ، رادوان کاراجیچ و راتکو ملادیچ، پاکسازان قومی بوسنی و معماران نسل‌کشی سربرنیتسا، را برای مذاکره درباره توافق صلح دیتون دعوت کنیم.

فلسطینی‌ها هیأت صلح را خیلی زودتر از آن‌که همین سرنوشت نصیب خود ترامپ شود، به زباله‌دان تاریخ خواهند انداخت.

بلر معمار شرایط بین‌المللی‌ای بود که حماس را تا زمانی که اسرائیل را به رسمیت نشناخت، از اتاق مذاکره بیرون نگه داشت. همان توافق بین‌المللی مبنایی شد برای محاصره غزه در سال ۲۰۰۶، زمانی که حماس در تنها انتخاباتی که فلسطین تاکنون برگزار کرده پیروز شد. این محاصره از آن زمان تاکنون ادامه دارد.

رئیس یک مافیا

و اما ترامپ؛ مردی که حتی تظاهر هم نمی‌کند که به فلسطینی‌ها، عدالت، حقوق بشر یا کودکانی که از سرما در چادرها می‌میرند اهمیت می‌دهد. ترامپ به پراکندن تکه‌هایی از ترامپ‌لند در سراسر جهان فکر می‌کند و هم‌زمان، مکیدن مبالغ کلان پول.

ترامپ با ساختن باند خودش از مشاوران مورد اعتماد و نام‌گذاری آن به‌عنوان هیأت صلح، اکنون می‌کوشد جهان را همان‌گونه اداره کند که آمریکا را اداره می‌کند. او به‌قدر یک فاشیست نیست، بلکه بیشتر شبیه رئیس یک مافیاست؛ که احترام و پرداخت منظم می‌طلبد.

اگر هر دو را بگیرد، شاید تصمیم بگیرد ماهی‌های ریزتر این دنیا را به حال خود رها کند. یا شاید هم نه. ترامپ قلدر است و از دیدن اینکه چه تعداد کمی در برابرش می‌ایستند، لذت می‌برد.

اگر تاکتیک‌های ترامپ نتواند گرینلندی‌ها را بترساند، بعید است فلسطینی‌هایی را به زانو درآورد که استعمار، قیمومیت‌های بین‌المللی، تبعید، حکومت نظامی، دیوارهای جداسازی، تخریب، محاصره و اکنون نسل‌کشی را پشت سر گذاشته‌اند و هویت ملی‌شان را حفظ کرده‌اند.

قضیه فلسطین امروز بیش از هر زمان دیگری در قلب هر فلسطینی می‌تپد. فلسطینی‌ها هیأت صلح را خیلی زودتر از آن‌که همین سرنوشت نصیب خود ترامپ شود، به زباله‌دان تاریخ خواهند سپرد.